حکمرانی سیستم‌های سکونتگاهی یکپارچه در هند: یک مدل برنامه‌ریزی کمی چندسطحی برای آینده‌های منطقه‌ای

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

Assistant Professor, Department of Political Science, JSPM University Pune India.

چکیده

زمینه پژوهش: سیستم‌های سکونتگاهی معاصر که تحت تأثیر رشد کریدورمحور، پیرامون‌شهرنشینی (Peri-urbanization)، توسعه شهرهای میانی، بازسازی دیجیتال و پیامدهای اقلیمی شکل گرفته‌اند، از مرزهای اداری حاکم بر خود فراتر رفته‌اند. این امر منجر به ایجاد یک عدم‌انطباق ساختاری میان جریان‌های عملکردی منطقه‌ای و اختیارات قانونی (حاکمیتی) شده است. این شکاف در مناطق به‌سرعت در حال شهرنشینی «جنوب جهانی» (Global South) به‌ویژه در «منطقه پایتخت ملی دهلی» (NCR) هند، به‌عنوان یک کلان‌منطقه چهار ایالتی با ۵۸ میلیون نفر جمعیت که علی‌رغم یکپارچگی عملکردی بالا، دچار قطعه‌قطعه‌شدگی عمیق نهادی است، بسیار حاد و مشهود است.
اهداف پژوهش: این مطالعه با هدف‌های زیر تدوین شده است: (۱) تبدیل مفاهیم «یکپارچگی سکونتگاهی»، «چندمرکزی بودن حکمرانی» و «ظرفیت انطباقی» به سازه‌های قابل‌سنجش؛ (۲) توسعه یک چارچوب کمی برای پیوند دادن این سازه‌ها از طریق روابط علیِ قابل‌آزمون؛ (۳) بومی‌سازی تجربی این چارچوب در مورد منطقه دهلی-NCR؛ و (۴) مدل‌سازی آینده‌های جایگزین حکمرانی تا سال ۲۰۵۰ به‌منظور ارزیابی اینکه چگونه اصلاحات نهادی می‌تواند مسیرهای توسعه منطقه‌ای را تغییر دهد.
روش‌شناسی: این مطالعه از طراحی مدل‌سازی کمی مبتنی بر شاخص (Index-based) به همراه تحلیل سناریو استفاده می‌کند. این پژوهش «چارچوب یکپارچه حکمرانی سکونتگاهی» (ISGF-Q) را توسعه می‌دهد که شامل سه شاخص ترکیبی است: «شاخص یکپارچگی سکونتگاهی» (SII)، «شاخص چندمرکزی بودن حکمرانی» (GPI) و «شاخص ظرفیت انطباقی منطقه‌ای» (RACI). این شاخص‌ها بر اساس داده‌های ثانویه پیرامون شاخص‌های اقتصادی، حمل‌ونقل، دیجیتال و اکولوژیک برای منطقه دهلی-NCR ساخته شده‌اند. سه سناریوی حکمرانی (وضع موجود، هماهنگی چندمرکزی و تمرکزگرایی یکپارچه) تا سال ۲۰۵۰ شبیه‌سازی شده و تحلیل حساسیت بر روی وزن‌دهی شاخص‌ها انجام گرفته است.
یافته‌ها: شبیه‌سازی‌ها تا سال ۲۰۵۰ نشان می‌دهد که هماهنگی چندمرکزیِ بالاتر در کنار همسوسازی زیرساخت‌های آینده‌نگر، باعث کاهش نابرابری فضایی، بارِ رفت‌وآمد و ریسک مواجهه با تغییرات اقلیمی، به‌ترتیب به میزان ۱۸ تا ۲۴ درصد، ۲۲ تا ۲۸ درصد و ۱۵ تا ۲۰ درصد نسبت به روندهای «وضع موجود» (Business-as-usual) می‌شود.
نتیجه‌گیری: این پژوهش دارای پیامدهایی در سه سطح است: در سطح نظری، از طریق صورت‌بندی رابطه میان یکپارچگی سکونتگاهی و حکمرانی چندمرکزی؛ در سطح روش‌شناسی، از طریق ترکیب شاخص‌های ترکیبی با مدل‌سازی سناریوی پویا؛ و در سطح هنجاری، از طریق تشریح مسیرهای قابل‌سنجش برای اصلاحات حکمرانی که قابلیت تعمیم در محیط‌های کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) و همچنین کشورهای «جنوب جهانی» را دارد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

Governance of Integrated Settlement Systems in India: A Multi-Level Quantitative Planning Model for Regional Futures

نویسنده [English]

  • Aarif Mohd Waza
Assistant Professor, Department of Political Science, JSPM University Pune India.
چکیده [English]

Background: Contemporary settlement systems shaped by corridor-based growth, peri-urbanization, secondary-city expansion, digital restructuring, and climate exposure have outgrown the administrative boundaries that govern them, producing a structural mismatch between functional regional flows and jurisdictional authority. This gap is especially acute in rapidly urbanizing regions of the Global South, exemplified by India's Delhi-National Capital Region (NCR), a four-state, 58-million-person mega-region marked by deep institutional fragmentation despite high functional integration.
Objectives: This study aims to (i) translate settlement integration, governance polycentricity, and adaptive capacity into quantifiable constructs; (ii) develop a quantitative framework linking these constructs through testable causal relationships; (iii) empirically ground this framework in the Delhi-NCR case; and (iv) model alternative governance futures to 2050 to assess how institutional reform could reshape regional development trajectories.
Methodology: The study adopts a quantitative, index-based modelling design combined with scenario analysis. It develops the Integrated Settlement Governance Framework (ISGF-Q), comprising three composite indices the Settlement Integration Index (SII), Governance Polycentricity Index (GPI), and Regional Adaptive Capacity Index (RACI) constructed from secondary data on economic, transport, digital, and ecological indicators for the Delhi-NCR. Three governance scenarios (business-as-usual, polycentric coordination, and centralized consolidation) are simulated to 2050, with sensitivity analysis on index weightings.
Results: Simulations to 2050 of higher polycentric coordination coupled with future-oriented infrastructure alignment also shows that spatial inequality, commuting burdens, and climate exposure risk are reduced by about 1824 percent, 2228 percent, and 1520 percent respectively compared to business-as-usual pathways.
Conclusion: The research has theory level implications, by formalizing the relationship between settlement integration and polycentric governance; methodology, by combining composite index with dynamic scenario modelling; and normativity, by describing the measurable roadways of governance reforms which could be applied in the OECD setting as well as in the Global South setting. 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Regional futures
  • Polycentric Governance
  • Urban–Rural Continuum
  • Governance Index
  • Territorial Cohesion
  • India Climate Adaptation
  • Settlement Systems

مراجع

Ahluwalia, I. J., Kanbur, R., & Mohanty, P. K. (2019). Urbanisation in India: Challenges, opportunities and the way forward. SAGE Publications.
Albrechts, L. (2004). Strategic (spatial) planning reexamined. Environment and Planning B: Planning and Design, 31(5), 743–758. https://doi.org/10.1068/b3065
Andersson, K. P., & Ostrom, E. (2008). Analyzing decentralized resource regimes from a polycentric perspective. Policy Sciences, 41(1), 71–93. https://doi.org/10.1007/s11077-007-9055-6
Barca, F. (2009). An agenda for a reformed cohesion policy. European Commission.
Batty, M. (2013). The new science of cities. MIT Press.
Boyd, E. (2016). Anticipatory governance for social-ecological resilience. In M. Gjerris et al. (Eds.), Incentives and norms for sustainable development (pp. 45–62). Springer.
Brenner, N., & Schmid, C. (2015). Towards a new epistemology of the urban? City, 19(2–3), 151–182. https://doi.org/10.1080/13604813.2015.1014712
Byrne, D. (2003). Complexity theory and planning theory: A necessary encounter. Planning Theory, 2(3), 171–178. https://doi.org/10.1177/14730952030023002
Carlisle, K., & Gruby, R. L. (2019). Polycentric systems of governance: A theoretical model for the commons. Policy Studies Journal, 47(4), 927–952. https://doi.org/10.1111/psj.12212
Castells, M. (1996). The rise of the network society. Blackwell.
Census of India. (2011). Primary census abstract. Government of India.
Centre for Sustainable, Healthy and Learning Cities. (2020). Delhi: A city of diversity and disparity. University of Glasgow.
Christaller, W. (1966). Central places in southern Germany. Prentice Hall.
Davoudi, S. (2005). Understanding territorial cohesion. Planning Theory & Practice, 6(4), 433–441. https://doi.org/10.1080/14649350500349693
Dietz, T., Ostrom, E., & Stern, P. C. (2003). The struggle to govern the commons. Science, 302(5652), 1907–1912. https://doi.org/10.1126/science.1091015
Dupont, V. (2004). Urban development and population redistribution in Delhi. In T. Champion & G. Hugo (Eds.), New forms of urbanization (pp. 171–190). Ashgate.
ESPON. (2018). Territorial cohesion in Europe. ESPON EGTC.
Faludi, A. (2000). The performance of spatial planning. Planning Practice & Research, 15(4), 299–318.
Faludi, A. (2004). Territorial cohesion: Old (French) wine in new bottles? Urban Studies, 41(7), 1349–1365.
Feiock, R. C. (2013). The institutional collective action framework. Policy Studies Journal, 41(3), 397–425. https://doi.org/10.1111/psj.12023
Folke, C., Hahn, T., Olsson, P., & Norberg, J. (2005). Adaptive governance of social-ecological systems. Annual Review of Environment and Resources, 30, 441–473. https://doi.org/10.1146/annurev.energy.30.050504.144511
Fuerth, L., & Faber, E. (2012). Anticipatory governance: Practical upgrades. Princeton University Press.
Gupta, J., et al. (2010). The Adaptive Capacity Wheel. Environmental Science & Policy, 13(6), 459–471. https://doi.org/10.1016/j.envsci.2010.05.006
Guttikunda, S. K., & Gurjar, B. R. (2012). Role of meteorology in seasonality of air pollution in megacity Delhi, India. Environmental Monitoring and Assessment, 184(5), 3199–3211. https://doi.org/10.1007/s10661-011-2182-8
Hooghe, L., & Marks, G. (2003). Types of multi-level governance. American Political Science Review, 97(2), 233–243. https://doi.org/10.1017/S0003055403000649
IPCC. (2022). Climate change 2022: Impacts, adaptation and vulnerability. Cambridge University Press.
Isard, W. (1956). Location and space-economy. MIT Press.
Kundu, A. (2011). Trends and processes of urbanisation in India. Human Settlements Working Paper 6.
Lösch, A. (1954). The economics of location. Yale University Press.
McCann, P. (2015). The regional and urban policy of the European Union. Edward Elgar.
Medeiros, E. (2016). Territorial cohesion: An EU concept. European Journal of Spatial Development, 60, 1–30.
Muiderman, K., Gupta, A., Vervoort, J., & Biermann, F. (2020). Four approaches to anticipatory climate governance. Current Opinion in Environmental Sustainability, 44, 1–10. https://doi.org/10.1016/j.cosust.2020.07.007
OECD. (2020). OECD regional outlook 2020. OECD Publishing.
Ostrom, E. (1990). Governing the commons. Cambridge University Press.
Ostrom, E. (2005). Understanding institutional diversity. Princeton University Press.
Ostrom, E. (2010). Polycentric systems for coping with collective action and global environmental change. Global Environmental Change, 20(4), 550–557. https://doi.org/10.1016/j.gloenvcha.2010.07.004
Pahl-Wostl, C. (2009). A conceptual framework for analysing adaptive capacity. Global Environmental Change, 19(3), 354–365. https://doi.org/10.1016/j.gloenvcha.2009.06.001
Peterson, G. D., Cumming, G. S., & Carpenter, S. R. (2003). Scenario planning. Conservation Biology, 17(2), 358–366. https://doi.org/10.1046/j.1523-1739.2003.01491.x
Quay, R. (2010). Anticipatory governance. Journal of the American Planning Association, 76(4), 496–511. https://doi.org/10.1080/01944363.2010.508428
Rodríguez-Pose, A. (2018). The revenge of the places that don't matter. Cambridge Journal of Regions, Economy and Society, 11(1), 189–209. https://doi.org/10.1093/cjres/rsx024
Scott, A. J., & Storper, M. (2015). The nature of cities. International Journal of Urban and Regional Research, 39(1), 1–15. https://doi.org/10.1111/1468-2427.12134
Shaw, A. (2012). Metropolitan restructuring in post-liberalized India. Cities, 29(2), 148–155. https://doi.org/10.1016/j.cities.2011.08.004
UN-Habitat. (2020). World cities report 2020. United Nations.
World Bank. (2021). India's urbanization review. World Bank Group.

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار